Kathleen Treier zag het daglicht op 9 februari 1984 om 16u in Antwerpen. Haar ouders registreerden haar onder de naam Kathleen Jacqueline Gilbert Treier. Ze is eigenlijk half Zwitser. Kathleen is de duif die soms niet kan stoppen met fluiten, die daarvoor in de derde kleuterklas buiten op de gang moest gaan staan, die regenlaarzen vult met water, die grote plukken haar uit andermans kapsel knipt, die de meeste tickets en programmaboekjes nog heeft van alle voorstellingen die ze zag vanaf haar 10de, die ooit een beige baggy pants in parachutestof tot op de draad versleten heeft, die schoendozen heeft voor al haar schoenen, die houdt van het geluid van de vallende letters op het vertrekbord van de luchthaven, die in chronologische volgorde ballerina, bloemenwinkel, burgerlijk ingenieur, journaliste en operazangeres wilde worden. Op de universiteit koos ze de studie die – zonder zwans – Germaanse Talen Nederlands Engels optie Letterkunde met zwaartepunt Theaterwetenschappen heette. Toevallig allemaal topfavoriete vakken en denkrichtingen. Na de ManaMa Theaterwetenschappen ontstond zie!duif uit noodzaak. Om te vertellen hoe wij kijken – samen en apart, om te belichten naar waar we kijken en wat we zien, de wereld en elkaar, en de onderlinge verhoudingen. Uit een drang om met elkaar iets te maken, te ontdekken, ontvankelijk te zijn, met een constante honger naar meer.
Theater dat je meesleurt van het eerste moment en je niet meer los laat. Dat je doet nadenken over dat eigenste moment, over de manier waarop die mensen op dat moment daar zijn, in die bepaalde constellatie, met dat bepaalde gedrag. Theater dat tegelijkertijd dit overstijgt en iets zegt over altijd en alles. Dat zegt iets.